Opgetild

O God, luister naar mijn roepen,
sla acht op mijn gebed.
Van het einde van het land roep ik tot U,
nu mijn hart bezwijkt;
leid mij op een rots
die voor mij te hoog zou zijn.
(vers 2-3)

Lieve zussen,

Ik herinner me dat mijn opa mij hoog optilde als zijn hondje achter me aan rende.
Als peuter was ik nogal bang voor het enthousiaste beestje.
Op de arm van mijn opa was ik veilig.
Iemand die je optilt uit een angstige situatie – wat een veilig gevoel!

David bidt of God hem uit de moeiten wil redden.
Hij kan geen kant op. Veiligheid en rust lijken onbereikbaar.
Alleen God kan hem redden.
David bidt:

… leid mij op een rots
die voor mij te hoog zou zijn.

Typische beeldspraak van David.
We komen het vaker in zijn liederen tegen. (bijv. Psalm 27:5)
David is bekend met het rotsachtige landschap.
Hij heeft zich daar als vluchteling verscholen.
Hij heeft er tegen zijn vijanden gestreden.
David weet hoe sterk je positie is als je bovenop een rots staat.
Je kunt de omgeving overzien en geen vijand kan je naderen zonder eerst de rotsen te moeten beklimmen.
En denk je eens in hoe kwetsbaar je bent als je omhoog klimt…

Stond hij maar op zo’n hoge, veilige rots!
Maar op eigen kracht kan David niet meer omhoog klimmen uit de moeiten.
Alleen God kan hem optillen, op de hoge rots.
Want God zélf is immers die veilige Rots.
Dat heeft David altijd ervaren in zijn leven. (vers 4)

Lieve zus, je kunt zo vastzitten in de moeiten dat je er zelf niet meer uitkomt.
Je voelt je machteloos en verloren.
Rust en veiligheid lijken onbereikbaar.
Ga dan maar bidden.
Zeg tegen God dat het je op eigen kracht niet lukt om omhoog te klimmen.
Hij tilt je op uit de moeiten, dicht bij Hem.
Hij troost je. Hij geeft nieuwe moed.
Bij Hem is rust en vrede. 
In de veiligheid bij God kun je op de moeiten neerkijken.
Als een overwinnaar!

Om nog even op de herinnering aan mijn opa terug te komen:
God, die je optilt in zijn veilige Vaderarmen – wat een mooie, rustgevende gedachte!

Gebed: HEER, als het me niet lukt om op eigen kracht omhoog te klimmen, wilt U mij dan optillen en in veiligheid brengen. Ik bouw op U, Rots van mijn bestaan. Amen. 

Liefs van Grace

Reacties

  1. Is het niet zo dat we niet pas naar God gaan wanneer het ons zelf niet meer lukt?!
    We mogen de hele dag door wandelen met God, zoals Henoch.
    Zó bijzonder, aan Zijn liefdevolle en beschermende hand mogen lopen, continue!
    Joyce Meyer zegt het mooi: “Haal God uit het noodgevallen doosje.”

    Hoe kunnen we anders Gods leiding in ons leven ervaren……

    1. Inderdaad Ytsje, niet de Here als laatste redmiddel maar als Startpunt, de Grond onder onze voeten, de Adem van ons leven die we steeds mogen inademen. Wandelen met God….. Maar ook vluchten naar God, want onze blik dwaalt zo makkelijk af, we vervallen zo snel in het “zelf willen doen”. En dan mogen we terugkeren, Hem aanroepen…

  2. Ik bouw op U
    mijn schild en mijn verlosser,
    niet eenzaam ga ik op de vijand aan
    Sterk in uw kracht
    gerust in uw bescherming
    ik bouw op U ,en ga in uwe naam.

    Gelovend ga
    ik eigen zwakheid voelen
    en telkens weer
    moet ik uw Kracht verstaan
    toch rijst in mij
    een lied van overwinning
    ik bouw op U en ga in uwe naam
    Amen🙏

  3. Lieve zussen,
    De 40dagenkalender van Petrus.nl schrijft vandaag nav Marcus 1: 29-34:
    “Wat we lezen in alle genezingsverhalen, is dat Jezus de zieke eerst aanraakt. Hij pakt de hand vast van de schoonmoeder van Simon, hij legt de handen op, steekt vingers in de oren, raakt lippen aan. De genezing vindt plaats in die aanraking.

    In de verhalen verdwijnt de ziekte dan als sneeuw voor de zon. Maar waar dan aan voorbij wordt gegaan is de verbondenheid tussen Jezus en de zieke. Als mensen ziek zijn, is verbondenheid van levensbelang. In het delen van de pijn en onzekerheid kan dan zoveel liefde zitten. En dat geneest…”

    Zo dierbaar hoe we God mogen bidden ons op te tillen naar een veilige, hoge rots en dan die toevoeging: als het ons zelf niet meer lukt… Wat een zegen..!!
    Tegelijk raakt bovenstaande mij dan zo, omdat wij ook elkaar hebben om te verbinden (verbonden mee te zijn) en zo liefde en troost te delen..
    Mijn liefde voor wie het wil ontvangen, in nabijheid van onze grote God.

    1. Extra erg dan he, als je elkaar niet mag aanraken, vooral als de ander dat zo nodig heeft. Laten we veel naar de Heer Jezus kijken, die zelfs melaatsen aanraakte, ipv naar de maatregelen van een overheid, die alles ook niet precies weet… Het lied dat in míj opkwam, is een opwekking lied, wat oa zegt: “U tilt mij hoog op een rots, ik zing en juich voor U!”

    2. Beste Gloria,
      Inderdaad kan aanraking enorm belangrijk en heilzaam zijn. En het is hartverscheurend dat dit nu al zo lang veelal niet kan/mag (maar dat is wel met goede reden).
      Maar toch even een kanttekening bij jouw vergelijking met de Here Jezus die een melaatse aanraakte, tegen de regels in. Vergeet niet dat God Zèlf de regel had ingesteld dat een melaatse afgezonderd moest leven, ter bescherming van de andere mensen. Dat de Here Jezus, die Zelf ook God was en is, daar van af week, betekent nog niet dat wij dus ook maar dat soort regels aan de laars moeten lappen. Niet alles wat de Here Jezus deed kunnen/mogen/moeten wij letterlijk nadoen. We gaan tenslotte ook geen modderig papje van speeksel en zand/grond op de ogen van een blinde smeren….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *