Geduld

Maar hij zei: Och Heere, zend toch iemand anders, door wiens hand U deze boodschap ook maar wilt zenden.

Lieve zussen,

God maakt zichzelf bekend als een geduldige God. Een God die rekening houdt met de zwakheid van de mens.
Zijn geduld wordt op een wonderlijke manier zichtbaar als Hij Mozes roept bij de brandende doornstruik.

God geeft Mozes een bijzondere opdracht: ‘Ik heb het geklaag van mijn onderdrukte volk gehoord. Ga naar Egypte, Mozes! Jij zult mijn volk uitleiden.’

Mozes is helemaal niet blij met deze oproep.
Hij sputtert flink tegen.
Hij komt zelfs vier keer met een argument waarom God beter een ander kan sturen.
God weerlegt Mozes’ bezwaren met groot geduld.
En Hij geeft Mozes bewijzen van zijn macht en nabijheid.

Als Mozes geen argumenten meer kan bedenken, komt hij met een laatste tegenwerping.
Een tegenwerping zonder grond.
‘Stuur iemand anders, Heere! Het maakt niet uit wie, als ik het maar niet ben.’

Dat Mozes aan zichzelf twijfelt is nog wel begrijpelijk.
Maar waarom vertrouwt hij niet op Gód?
Gods hulp en nabijheid zijn toch genoeg?

God wordt boos om Mozes’ onwil en kleingeloof.
Maar zelfs in zijn boosheid is God geduldig en goed.
Hij is nog steeds bereid om zijn dienaar te helpen.
‘Mozes, je broer Aäron zal met je mee gaan. Ik weet dat Aäron uitstekend kan spreken.’
God kent de mogelijkheden en kwaliteiten van ieder mens.

Hoewel wij een heel andere taak hebben dan Mozes, mogen we ons door deze geschiedenis laten bemoedigen.
Als je onzeker bent en aan jezelf twijfelt, zou je soms willen dat een ander je taak maar overneemt.
Iemand die het in jouw ogen veel beter kan.
Maar is dat de oplossing?
We mogen God om moed en wijsheid vragen voor wat Hij ons te doen geeft.
Je hoeft niet in alles goed te zijn.
Je mag gewoon je best doen, in vertrouwen op God.

Gebed: Heer, als ik onzeker ben en aan mezelf twijfel, mag ik op U vertrouwen. Wilt U mij moed en wijsheid geven voor wat ik vandaag te doen heb. Amen.

Liefs van Grace

Advertentie

Waarom zie ik dit?

Reacties

  1. Wij hebben vrienden die hun zoon ook 2 jaar geleden is verongelukt op 25 jarige leeftijd. Ik denk erover om hun het boek te geven wat Lies heeft geschreven.
    Diezelfde vriendin is ook met haar broertje op 2 jarige leeftijd uit huis geplaatst naar een kindertehuis en later is ze opgenomen in 2 verschillende pleeggezinnen.
    Ik verwonder mij er vaak over hoe positief ze in het leven staat ondanks wat ze allemaal heeft meegemaakt.
    Natuurlijk heeft ze ook haar momenten van moeite en verdriet, maar dan toch……. zet ze iedere keer haar ‘schouders’ er weer onder.
    Ze is bemoedigend en ze is een mooi voorbeeld voor mij!

  2. Mijn dank voor jullie reactie 💐.op mijn stukje.
    Lies een spannende dag morgen,voor jouw.
    00k ik ben erg benieuwd naar jouw boek.
    Wacht met spanning af.
    Liefs Gerry

  3. Lieve Grace,,

    Alsof je dit voor mij geschreven hebt…Wat een herkenning! Misschien kunnen jullie het niet geloven, maar ik heb erg onder mijn onzekerheid geleden. Daarom moest ik gisteren huilen toen ik de reactie van Gerda en die van Susan las. Het raakte aan een bron die nooit leeg staat. De bron van onzekerheid.
    Ik heb een boek geschreven over het verongelukken van onze 39-jarige zoon.
    Dat boek is er niet zomaar gekomen. Je moet het uitgeven zeiden familieleden herhaaldelijk maar ik zag dat helemaal niet zitten.
    Was wat ik schreef nu echt de moeite waard om anderen te helpen?
    Durf ik het aan mijn woorden voor een breed publiek neer te leggen en te zeggen: lees me maar?

    Er is heel wat overtuigingskracht voor nodig geweest om mij zover te krijgen.
    Maar ondanks twijfel, stuurde ik een hoofdstuk naar een uitgever. Die zag het zitten, Tjonge; ik veerde ervan op. Dat duurde echter niet lang, want toen ik na vijf of zes weken belde, bleek het manuscript nog steeds in hun pc te zitten.
    Niks mee gedaan. Door deze nare afloop begon mijn bron weer vol te lopen…tot de rand toe. Zie je wel, het is niets en het wordt niets…

    En, nu haak ik weer aan bij de overdenking van deze morgen. Ik voelde me alleen en min of meer een mislukkeling. Ongetwijfeld zal ik het God gezegd hebben: ‘Ik doe het niet, want ik kan het niet.’
    En God voorzag (zeg ik nu). Hij stuurde iemand op mijn weg die ik nog had gesproken, laat staan gezien. Deze man nam mijn taak niet over, maar ging naast mij staan en werd mijn steunpilaar. Hij las mijn schrijven over de rouw om onze zoon en constateerde dat het waardevol was. Hij was zelfs bereid een voorwoord te schrijven. En hoe treffend, hij vat daarin mijn boek in één woord samen: Eerlijkheid!

    En nu krijg ik morgen voor het eerst mijn boek in handen. Een boek vol rouw, met regelmatig een randje humor. Een boek dat een monument mag zijn voor onze overleden zoon. Opdat we nooit vergeten! Nee, ik heb niet kunnen schrijven dat God mij troostte in mijn verdriet. Hij leek verder weg dan ooit.
    Hij heeft me niet over het dal heen getild. Ik moest zelf elke stap zetten.
    Maar als ik zie hoe alles ZIJN beloop heeft gekregen kan ik zeggen: dank U wel!

    Wil je meer informatie over het boek (titel: STIl. subtitel: rouw uit een moederhart). Het boek is verkrijgbaar in de boekhandel, maar ook bij mij (gesigneerd als je wilt) : liesboven@home.nl.

    1. Spannend (morgen) Lies. Sterkte!
      Fijn dat het proces tot een goed einde mag komen. Je hebt woorden kunnen geven aan je rouwproces.

    2. Fijn Lies dat je boek morgen uit komt.
      Heel veel sterkte en succes met de verkoop. God zal dit boek als troost en herkenning gebruiken tot eer van Hem.
      Veel liefs en een knuffel vanuit Friesland.

    3. Goedenavond Lies, Wat laat, maar voor mij ook bijzonder te lezen, dat een dag voor jou boek verschijnt tegen jou zij Lies Boven je bent een eerlijk mens, zo voelde dat toen ik jou verhaal las. . Lies dat je book veel troost mag zijn voor velen een Goede nachtrust. Lieve Groetjes Susan.

  4. “Voor wat ik vandaag te doen heb”… Werken in de hitte.. . (geef mij de winter maar, dan slaap je tenminste ook goed) Hopelijk valt het mee..

  5. Dankjewel Grace en Gerry, wat een genade dat God zo geduldig met mij is als klein mensenkind had ik het allang opgegeven. Ook dat Hij er is als je ouders je verlaten is een enorme troost. Ik was 9 jaar toen wij als zusjes naar verschillende tehuizen werden gebracht en waarom wist ik niet. Heel veel later begreep ik het pas. Naderhand zie je pas hoe God voor je heeft gezorgd. Wat een liefdevolle Vader hebben wij. Ik vraag Hem elke dag opnieuw om geduldig te zijn juist nu mijn man veel vergeet. Het is een leer proces en met Zíjn hulp red ik het wel. Een gezegende dag allemaal.

    1. Wat verdrietig Riek.
      Negen jaar,en uit elkaar dat kon je vast op deze leeftijd niet begrijpen
      Heb jij nog altijd wel contact met jouw zussen gehouden.
      Ja als je die dingen hebt meegemaakt,dan zul je zeker voelen dat God jouw en jouw zussen er doorheen heeft geholpen.
      En ook nu zal helpen, met jouw man om verdraagzaam te zijn en geduldig,wij bidden voor jullie 🙏Amen.

    2. Heel verdrietig Riek. Wat een nare tijd moet dat zijn geweest. Fijn dat je toch Gods hand in je leven hebt kunnen ontdekken. Sterkte in jouw persoonlijke situatie.

  6. Zo maar even dit gedicht.

    HIJ ALLEEN

    al hebben nu mijn ouders mij verlaten
    de Heer is mij tot hulp en kracht en steun
    al was het zo dat mensen mij vergaten
    Hij blijft getrouw zo dat ik op Hem leun
    wat ook het leven nog aan moeite torst
    gevaar of ziekte oorlog of verdriet
    al lijd ik honger en misschien ook dorst
    Hij staat mij bij wanneer ik tot Hem vlied.
    Amen🙏

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *