Niet klagen, maar dragen?

Ik besef: mijn enig bezit is de HEER, al mijn hoop is op Hem gevestigd.
(vers 24)

Lieve zussen,

Iemand vertelde mij dat ze van haar ouders het motto had meegekregen:
‘Niet klagen, maar dragen en bidden om kracht.’
Deze instelling gaf haar steeds meer problemen.
Waar moest ze heen met haar verdriet, met haar vragen en ja… haar klácht?

Is dit motto eigenlijk wel bijbels?

Klagen wordt snel als iets negatiefs gezien.
Ik ken mensen die zich erop laten voorstaan dat ze nooit klagen.
Het zou zelfs iets over de grootte van je geloof zeggen.
Klagen is niet flink.
Niet teveel stilstaan bij je moeiten, gewoon doorgaan en als het kan ook nog met een lach op het gezicht.

Klagen is inderdaad negatief als het synoniem staat voor ‘ontevreden zeuren.’
Maar ‘het uiten van je verdriet’ is toch echt iets anders. En al helemaal niet onchristelijk!

De Bijbel geeft juist ontzettend veel ruimte aan het klagen.
Het hoort onlosmakelijk bij dit gebroken bestaan.
Klagen is onderdeel van het intense proces van rouw en verwerking waarmee we in dit leven allemaal te maken krijgen.

Het boek van de Psalmen staat vol met klaagzangen.
Er is zelfs een bijbelboek dat notabene Klaagliederen heet.
De Heilige Geest heeft het nodig gevonden om het klagen van Gods kinderen op te nemen in de Bijbel.
Dat zegt toch wel wat!

Het mooie is dat wij mógen klagen.
Klagen op een christelijke manier.
Want let op, ook in de Bijbel is het ene klagen het andere niet.
Neem bijvoorbeeld het gemor van het volk Israël in de woestijn. Dat was gebrek aan vertrouwen. Ontevredenheid.
(bijv. Numeri 11:10-15)

Maar Job, David en Jeremia gingen met hun nood naar God en stortten hun hart bij Hem uit.
Laten we een vers nemen uit hét klaag-bijbelboek:

Ik besef: mijn enig bezit is de HEER, al mijn hoop is op Hem gevestigd.

Christenen hebben een plaats waar ze mógen klagen.
Een plaats waar ze niet flink hoeven te zijn, niet over de problemen heen hoeven te lachen.
Zij hebben Iemand die hun klacht wil horen.
Ja, ook het onbegrip over de weg die God met je gaat. Ook de vragen die je hebt, je teleurstelling, je wanhoop.
Dat is een grote troost.
Zelfs als je situatie niet verandert, als je inderdaad moet leren aanvaarden wat God je te dragen geeft.
Bij Hem is altijd ruimte voor je klacht.

Gebed: HEER, dank U dat ik naar U mag gaan met alles wat mij bezighoudt. Bij U hoef ik me niet groot te houden. U bent Degene die mij helpt, ook als ik moeiten te dragen heb. Ik word door U gehoord. Amen.

Liefs van Grace

Mail: grace@zussenliefde.nl
Deel je gedachten op Facebook Zussenliefde
Instagram: @zussenliefde.nl

Advertentie

Waarom zie ik dit?

Reacties

  1. Arja verwoordt vandaag wat ik voel en wil zeggen omdat ik niet weet hoeveel
    narigheid en zorg er nu binnenkort weer op ons af komt.Vader blijf voor ons zorgen en hou ons vast want ik weet het af en toe niet meer.Ik hoef niet te huilen want de tranen
    komen gewoon zomaar.Zussen bid voor me,er gaat zoveel troost uit van jullie reacties naar elkaar.Grace dank voor juist deze overdenking van vandaag. Liefs voor jullie allen.
    Hanne

  2. Ik heb ook vaak veel vragen,en dingen die ik niet begrijp ,in mijn eigen leven,maar ook als het gaat over ,onrecht vaardigheid, waarom,en hoe Vader vraag ik dan? Alleen God weet waarom. Dus je begrijpt het niet, Dus volhouden,en om kracht blijven bidden.Zo als het staat in Handelingen God heeft ons geen kalme reis beloofd,maar wel een behouden aankomst.Een gezegende dag ,voor alle zussen.

  3. Niet klagen maar dragen,
    en vragen om kracht.
    Iets wat onze moeder ook altijd noemde,
    net zo als;

    Een mens lijdt dikwijls ’t meest
    Door’t lijden dat hij vreest
    doch dat nimmer op komt dagen.
    Zo heeft hij meer te dragen
    Dan God te dragen geeft.

    Soms wordt dit aangevuld met:

    Het leed dat is,drukt niet zo zwaar
    Als vrees voor allerlei gevaar.
    Doch komt het eens aan huis,
    Dan helpt God altijd weer
    En geeft Hij kracht naar kruis.

    Alle zussen met ziekte en verlies heel
    veel kracht gewenst van onze God en Vader.🙏

    1. Voor mij ook heel bekend Gerry, maar ik moet je zeggen dat ik het gedicht : Een mens lijd het meest door het lijden wat hij vreest wel een hele ware vind.
      Ik heb het bij ondervinding dat zaken waar ik me heel veel zorgen over maakte eindelijk helemaal niet gebeurde.
      Dan zijn het zorgen of moeite die je zelf aan doet die niet gehoeven hadden. Dus ik citeer het nog wel eens.

      Liefs van Anneke3 😉

    2. Dit gedicht hing vroeger in de wachtkamer bij onze Huisarts, die nu is gestopt met werken.En werd altijd veel gelezen.

  4. Hierbij een reactie voor iedereen die een moeilijke weg gaat
    Treffend elke dag een bemoediging uit het dagboek ^God geeft^.
    Bovenal de bemoedigingen van Grace, Dank voor deze geweldige
    Overdenkingen. Gezegende Pinksterdagen.

  5. lieve zussen, ik heb ook vaak het idee dat ik geen goed christen ben als ik niet opgewekt en sterk in mijn geloof ben. dat ik altijd moet laten zien dat ik vol vertrouwen ben. Maar gelukkig weet ik ook wel dat God niet zo naar mij kijkt.
    Hij weet dat ik zwak ben en vaak veel twijfels en veel vragen heb over mijn leven.
    en toch houdt God van mij. Hij begrijpt mij ook al begrijp ik God niet.
    Ik wens julle allen een gezegende dag.

  6. Dank je Grace voor deze troostende, bemoedigende overdenking. Het sluit aan bij wat ik zelf heb ontdekt bij het schrijven over de rouw om het verlies van onze zoon.

    Ik schreef op een manier waarop ik dacht dat het hoorde. Niet klagen, maar dragen en bidden om kracht.
    Schrijvend over Gods troost in mijn immens groot verdriet…..terwijl ik het niet voelde en God vooral een God van ver was was….

    Opeens werden mijn ogen geopend. God liet me zien dat Hij mijn hart las en dat de woorden die ik schreef haaks stonden op wat er in mijn hart ‘speelde’ . Bladzijden tekst heb ik weggeveegd en vanaf dat moment heb ik mijn hart laten spreken.

    Dat gaf mij ruimte, ook al vond ik het heel erg eng…..
    Maar, het wonderlijke is dat God juist dichterbij gekomen is toen ik mijn binnenkant naar buiten schreef.
    Een verademing!

    En ja, de pijn is er dagelijks, maar mijn gebroken hart ligt open voor mijn God,
    De door mij aangebrachte slagboom is verdwenen.
    Of: anders gezegd; Mijn voorhang werd van boven naar beneden doormidden gescheurd.

    Ik bid al mijn zussen (en broer Kant) een open hart toe!
    Met liefde, Lies

    1. Mooi beschreven en bijzonder dat “jou slagboom” is verdwenen! En dat je je hart kon laten spreken bij het schrijven van je boek! Je bent een bijzondere vrouw met een grote gave: schrijven! Liefs van een zus. 🌹♥️🌹

    2. Prachtig Lies.
      Mijn dank voor het delen,
      van dit mooie zelf geschreven gedicht.
      liefs Gerry

    3. Wat een mooie aanvulling lieve Lies op hetgeen Grace met ons deelt.
      Het zal een enorme bevrijding zijn als je ontdekt dat het voorhangsel gescheurd is van boven naar beneden. Dat maakt VRIJ.

      Hij onze God kent jouw pijn en van ons allemaal.
      Wat een vriend is onze Jezus.

      Liefs Annke3 ❤️😘

  7. O God, U bent inderdaad de enigste bij wie ik echt alles kwijt kan. U kent mij vanbinnen en vanbuiten. Bij U hoef ik mijn eigen niet sterker voor te doen dan ik ben. Dank U Vader!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *