U kent mijn pad

Ik ben ten einde raad,
u kent de weg die ik moet volgen …

Lieve zussen,

David schreef Psalm 142 in een benauwende situatie.
Hij was op de vlucht voor Saul, die hem wilde doden.
David had zich verborgen in een spelonk, een donker hol in de bergen.
Hij was een opgejaagde zwerver geworden, verstoken van het gewone leven, ver van zijn familie en vrienden.

De grot waarin hij zich verstopte zal wel net zo beklemmend zijn geweest als zijn angst.
Hij zat opgesloten in duisternis, verlangend naar licht en vrijheid.

Hoor mijn noodkreet, ik ben uitgeput en moe … (vers 7)

In zijn nood deed David het beste wat een kind van God kan doen: bidden.
Hij riep luid tot God en legde zijn angst voor Hem neer.

Toen mijn geest in mijn bezweek, kende Ú mijn pad

vertaalt de HSV vers 3.
Zie je het nadruk-streepje op Ú?
David wist zeker dat God hem wel zag.
God kende zijn pad!
Hij wist precies hoe David in deze omstandigheden was beland.
Dat was een grote troost voor David.
God zag dat hem onrecht werd aangedaan, dat hij ten einde raad was.
Zijn ogen hadden David gevolgd toen hij zich in de spelonk verborg.

God kende ook de toekomst.
David wist dat zijn leven in Gods hand was.
God was machtiger dan zijn vijanden!

Misschien heb jij ook benauwende tijden meegemaakt.
Misschien zit je nu zelfs middenin een beklemmende situatie.
Je hebt het gevoel dat je vast zit in de moeilijkheden en geen kant op kunt.
Wat verlang je naar een oplossing, naar het gewone leven.
Zal dat ooit weer komen?

Als jij ten einde raad bent, is er Iemand die je pad kent.
Iemand die verder kan kijken dan de beklemmende muren van je situatie.
Hij ziet jou en hoort je gebed om hulp.
Hij weet hoe je in deze omstandigheden verzeild bent geraakt.
Zijn ogen volgen jou, waar je ook gaat.

Dezelfde God die voor David zorgde, zal ook met jou zijn.

Liefs van Grace

Mail: grace@zussenliefde.nl
Deel je gedachten op Facebook Zussenliefde
Instagram: @zussenliefde.nl

Advertentie

Waarom zie ik dit?

Reacties

  1. Ik denk ook aan mensen die lijden aan lichamelijke pijnen, iedere dag maar weer opnieuw.
    Vaak nog op jongere leeftijd en naar menselijke maatstaven nog jaren hiermee te moeten leven.
    Wat is dit dan een uitzichtloze situatie.
    Maar ook een geweldige troost om ook te mogen weten dat er een God is die je kent en ziet en van die pijnen afweet.
    Dan kan ik alleen maar AMEN zeggen op de laatste regels van dit stukje en dit aan iedereen toewensen.

    1. Doen we zeker Grace, en voor hun ouders en broertjes en zusjes. Wat een spanning en al zo lang……

  2. Moest bij het lezen van deze tekst denken aan de Thaise jongetjes die gevangen zitten jn een grot. Een levensgevaarlijke situatie nu de moessonregens in aantocht zijn. Dat zelfs een hele goede duiker zijn verkenningstocht met de dood moest bekopen zegt alles.

    Heer, deze kinderen kennen U -denk ik- niet, maar ik weet zeker dat U hén wel kent. Zij zullen vast om hulp geroepen hebben, niet wetend Wie hen zou horen.
    Heer, ontferm U over deze kinderen en maak het mogelijk dat ze gered worden.

    Dank U Heer, dat ik U ken en dat Uw oog op mij rust…..niet veroordelend, maar helend en helpend. Aan U de eer!
    Amen !

    1. Ja Lies, daar moest ik ook aan denken. Niet voor te stellen hoe donker en beklemmend hun situatie is! Laten we voor hen bidden. Liefs van Grace

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *