Winterstress-foto

Grace Grace 2 Reacties

Winterstress-foto
In een tijdschrift kwam ik een artikel tegen over zogenaamde ‘kerst-stress.’
Die stress lijkt vooral te horen bij het kerstdiner.
‘Wat zal ik als hoofdgerecht nemen? Welke wijn past bij hazenrugfilet?’
Zulke vragen schijnen sommige vrouwen richting een burnout te drijven.

Laat ik eerst zeggen dat ik moeite heb met het woord ‘kerst-stress.’
Dat doet de boodschap van dit mooie feest ernstig tekort.
Het is al erg genoeg dat bij veel mensen ‘het eten’ de kerstgedachte is.
Maar verder kan ik me in het woord ‘stress’ wel vinden.
Bij mij begint de spanning langzaam op te lopen vanaf begin november.
Rond kerst en oud en nieuw bereikt het ongeveer z’n hoogtepunt.
En net als ik een instorting nabij ben, begint het langzamerhand weer af te nemen.
In februari, na een aantal verjaardagen in huiselijke kring, kan ik me eindelijk weer ontspannen.

Dit komt bij mij niet door wijn en hazenrugfilet, maar door de allesoverheersende roes van ‘iets speciaals moeten’.
Speciaal eten, speciale muziek, speciale versieringen, speciale kleding, speciale kerkdiensten, enz.
Dat is vermoeiend, vooral als je een gewoontedier bent.
Al dat ‘speciale’ doet mijn hart continu sneller kloppen!

Hoewel ik mij koester in de warme sfeer van gezelligheid, begint mijn echte leven weer in februari.
Dan heb ik alle feestversieringen diep weggestopt achter ‘de schotten’ op zolder en mijn huis ontdaan van lampjes en kransen.
Ik heb cadeauverpakkingen bij ’t oud papier gedaan en de koelkast van restjes bevrijd.
Ja, in februari keer ik opgelucht terug tot stamppot en macaroni en voel ik mij langzaam ontspannen!

Ik kan dus al precies voorspellen hoe de komende weken zullen verlopen.
En weet je wat het ergste is?
Ik neem mij elke februari voor dat ‘dit me nooit weer zal gebeuren!’
De volgende winter zal ik een strakke planning hebben.
Dan zal ik begin november het hele huis grondig hebben schoongemaakt, zodat ik een poosje op ‘de franse slag’ kan overgaan.
Dan zal ik de Sintcadeautjes en -gedichten eind november klaar hebben.
En direct na Sinterklaas zal ik de kerstkaarten schrijven én posten.
Om boodschappenstress te voorkomen zal ik bij stukjes en beetjes mijn vriezer inruimen met aanbiedinkjes van speciale lekkernijen.
Geen hazenrug natuurlijk, hoogstens een rollade en een ijstaartje.
En verder zal ik…

giulia-bertelli-94303Ik zucht, diep teleurgesteld in mezelf.
Dit schone plan heb ik helaas nog nooit ten uitvoer gebracht, al mijn 20 huwelijksjaren.
Ga ik dit jaar nu eens trots zijn op mezelf?
Ik kijk strijdvaardig om me heen.
Het is eind november. Ik ga het maken!
Hoewel…
Met de schoonmaak moet ik nog beginnen.
Ik loop dus al bijna een maand achter op schema.
En als ik op de planning nu eens instap bij de Sintgedichten?

Een verlammend gevoel trekt door mijn lijf.
Schoonmaken… Sintcadeautjes…. Kerstkaarten…
Allemaal ‘speciale’ dingen.
Mijn hoofd tolt en mijn hart geeft een roffel.
Ik word getriggerd, merk ik.
Ja, dat heb ik uit een psychologisch boek. Een trigger is een gebeurtenis die je herinnert aan iets wat eerder is gebeurd.
Daardoor geven je hersens een alarm af en krijg je weer hetzelfde gevoel als tóen.
Ik ben het levende bewijs van deze waarheid.
Een trigger heeft mijn winter-stress al in gang gezet.
Ik weet dat ik dit jaar wéér achter de feiten aan zal lopen.
Dat ik weer Sintgedichten zal schrijven onder het koken op 4 december.
Dat ik mijn kerstkaarten op 23 december zal posten, onderweg naar de supermarkt om boodschappen in te slaan.
Dat mijn huis tot februari gebukt zal gaan onder de franse slag…

Ach, ik geef het op. Ik ben nu te laat om het plan uit te voeren.
Maar wie weet, volgend jaar…
Trouwens, zo speciaal is al ‘dat speciale’ nu ook weer niet.
Als je maar weet waar het écht om draait.

Liefs van Grace

Mail: grace@zussenliefde.nl
Praat mee op Facebook Zussenliefde
Instagram @zussenliefde.nl


Deel dit!



Lees ook...

Grace

Reacties 2

  1. Gerry.

    Wij doen het deze dagen ook anders,
    Zijn 7 December 50 jaar getrouwd.
    Geweldig als je dit bereiken mag.
    Dat gaan wij dan ook vieren ,
    met een kleine groep heel fijn.
    Nu laten wij Sinterklaas weg ,
    kleinkinderen zijn al groter
    het bevalt mij nu al,even niet,
    En dan leven wij toe naar de kerstdagen
    de kinderen komen/of wij gaan naar hun toe.
    Eerst een kerst dienst bij wonen,
    heel passend waar het allemaal omdraait.
    Het kerstkind van God -Jezus die geboren is
    geeft ons een warm gevoel het te gedenken.
    Maar zo ik lees, geeft een ieder het zijn eigen plek.
    Hoe of wat dan ook,als er maar stil gestaan word
    waar de dagen voor staan.
    Gezegende dagen gewenst.

  2. Nelie

    Ben blij dat ik mijzelf hier NIET in herken,voor mij hoeft al dat overdadige,speciale eten niet.Daar gaat het Niet om met wat wij met Kerst gedenken;de geboorte als mens door de Zoon van God! In Jezus wilde Abba zich laten zien wie Hij is.En de Zoon gehoorzaamde uit liefde voor Zijn Vader.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *