stocksnap_35iqqrm2il

Goede doelen-stress

Grace Grace 5 Reacties

stocksnap_35iqqrm2ilDeze weken van het jaar zijn desastreus voor mijn budget.
Ik loop serieus de kans om failliet te gaan.
En de oorzaak? Het bombardement van donateurs-wervende goede doelen, waaraan ik me willoos overgeleverd voel.
Allereerst wil ik zeggen dat ik absoluut vóór goede doelen ben en dat ik graag gul geef.
Het probleem ligt bij mijn oude valkuil: ‘geen nee kunnen zeggen’.
Het lijkt alsof mensen mijn zwakheid aanvoelen. En er graag gebruik van maken.
Ja, je leest het goed: ik voel mij soms een slachtoffer van al die dappere mensen die geld vragen voor een goed doel.
Het voelt alsof iedereen zijn grote grijpvingers uitstrekt naar mijn schamel budget.
En dat ik willoos geef, geef en geef… wat ik niet heb.

Dat overkomt me bijvoorbeeld in de winkelstraat.
Ik doe argeloos een boodschap en ineens staan daar enkele mensen, gehuld in gekleurde jassen, die me proberen te vangen in hun fuik.
Ze staan zó strategisch opgesteld dat er geen ontkomen aan is.
‘Mevrouw, een héél goede dag! U doet zeker kerstinkopen? Wist u dat u voor 10 euro in de maand al tig kinderen kunt laten inenten in Afrika? Daar wilt u toch wel een cadeautje minder om kopen?’
‘Natuurlijk,’ hoor ik mezelf geschokt zeggen. En ik schrap in gedachten al iets van mijn boodschappenlijstje.
Stel je voor, ik kan toch niet van kerstchocolaatjes gaan smullen, terwijl er een kindje aan de andere kant van de wereld doodziek wordt… door mijn schuld?
Ik vul een papier in en ik teken een machtiging.
En dan laat de gekleurde jas mij weer vrij. Ik hoor hem na twee tellen alweer iemand anders vangen.
Ik loop verder, met een raar gevoel in mijn maag.
Ik weet niet of mijn echtgenoot er heel blij mee zal zijn dat ik hem aan nóg een automatisch incasso heb geholpen.
En… eh… eigenlijk geven we al aan Afrika, bedenk ik nu. Via een andere organisatie.

Als een opgejaagd hert schiet ik een winkel binnen.
‘Goedemiddag mevrouw.’
Er staat een oudere dame bij de ingang.
‘Wilt u ook een boodschap doen voor onze organisatie? We maken pakketten voor arme gezinnen. U zou ons er erg mee helpen.’
Ik kan toch niet koud en kil een pak koffie voor mezelf kopen en die arme mensen op een houtje laten bijten? En die mevrouw staat daar ook niet voor haar plezier.
Als ik klaar ben in de winkel word ik bij de uitgang nog aangesproken door de meneer van de daklozenkrant. Wegglippen lukt niet meer en ach, de man ziet er zo koud uit. Je zult er maar de hele dag moeten staan.
Asjeblieft, ik doneer een munt en vlucht met mijn krantje naar de auto, met een grote boog om een accordeon-spelende meneer heen die aanmoedigend naar mij grijnst…

stocksnap_sdm03p88boThuis! Maar ook daar weten ze mij te vinden.
De bel gaat. ’t Is een knulletje van de school waarop ik werk.
‘Juf, wilt u me sponsoren? Ik ga zwemmen voor een goed doel.’ Hij straalt van trots. ‘U mag ook een maximumbedrag invullen, hoor!’
Ja, laat ik dat maar doen. Stel dat het ventje buitengewoon snel kan zwemmen. Fijn voor het goede doel, maar minder fijn voor mijn portemonnee die al meer dan leeg is.

De volgende dag koop ik nog oliebollen om het plaatselijke koor uit de financiële nood te redden en doneer ik met een gul gebaar (en een knoop in mijn maag) aan de oma’s in Oekraïne.
En o, wat voel ik me schuldig om die knoop in m’n maag, als ik op het foldertje de arme oude vrouwtjes zie die het zo koud hebben in dat barre oord!
Er wordt tussendoor nog een kerststol bezorgd, die ik in oktober al had besteld om de asielzoekers in onze kerk te steunen.
Dat was ik alweer vergeten, maar ik moet nog wel betalen… contant graag.
Ik voel me zo verward dat ik besluit de telefoon en de deurbel even te laten gaan.
Ik voel me beklemd en in het nauw gedreven. Ik kan toch niet aan álles geven?
En dan te bedenken dat we zondag ook nog een collecte hebben voor Syrië.
Niet vergeten om geld apart te leggen. Vreselijk, wat daar gebeurt… Al die verwoeste gezinnen… En ik… ik leef hier in vrede en overvloed!

’s Avonds.
Manlief zit achter de laptop. Hij doet zuchtend de financiële administratie. Ik zie hem rekenen, terwijl hij fronsend de enveloppen opent. De knoop in mijn maag wordt acuut groter. Die arme schat.
‘Vreselijk, dat geld,’ gromt hij. ‘Waar moet je het vandaan halen? Ze willen allemaal méér! Ik denk dat ik de orthodontist maar een aanmaning laat sturen. Dan betaal ik die volgende maand. Trouwens, er moeten ook nieuwe banden op de auto…’
‘Ja, ’t is wat… we kunnen nog even weer naar de ziektekostenverzekering kijken,’ stotter ik meelevend. ‘Wil je nog een bakje koffie lieverd?’
Ik loop bezwaard naar de keuken.
Kon ik me maar een paar weekjes verstoppen…
Of zou er ook nog een andere oplossing zijn…?

Grace


Deel dit!



Lees ook...

GraceGoede doelen-stress

Reacties 5

  1. Eline

    Tuurlijk moet je geven als het kan, maar wel ff selecteren, die zielige mensjes in de kou, worden een paar straten verder in een dikke Mercedes afgezet, en al die stichtingen, die directeurs komen met tonnen naar huis voor zichzelf. In de kerk weet je dat het goed terecht komt.

  2. Nelie

    Wie deelt wat zij heeft is waard dat zij leeft.Maar je hebt wél de verantwoording om niet te geven van wat je niet hebt!Wees goede rentmeesters.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *