daffodils-2174314_1280

Dat wás gewoon zo

Grace Grace 3 Reacties

Mijn gedachten gaan terug naar de tijd dat onze oudste zoon nog een kleine blonde kleuter was.
God hoorde bij zijn veilige leven.
Hij wist dat God in de hemel woonde en voor ons zorgde.
Maar God was ook altijd bij je.
Hoe dat kon?
Dat vroeg ons ventje nooit.
Nee, dat wás gewoon zo.

daffodils-2174314_1280De vertellingen over Jezus’ lijden hoorde hij met ernstige ogen aan.
Veel details vertelden we hem natuurlijk nog niet.
Hij was nog geen vier…
Lang keek hij naar de plaat in de kinderbijbel.
Spijkers door Jezus’ handen en voeten…
Wat zal dat een pijn hebben gedaan!
Nadenkend keek hij in zijn eigen kleine handje.
Stel je voor…

Toen stierf Jezus en werd Hij begraven.
Maar alleen zijn lichaam werd begraven.
Hij zélf was bij God in de hemel.
Hoe dat kon?
Dat vroeg ons ventje niet.
Dat wás gewoon zo.
Verdrietig was het wel.
De leerlingen en de vrouwen hadden ook zo’n verdriet.

Toen werd het Pasen.
‘De Heer is opgestaan!’ zeiden wij.
Zijn gezichtje stond opgetogen. Gelukkig!
We zongen er ook een liedje over.
‘Hij is opgestaan, Hij is opgestaan, Hij leeft, Hij leeeeeeft!’

Toen ik aan het koken was, kwam hij enthousiast de keuken binnen rennen.
‘Mam! Kom eens! Ik zie aan die bloem dat Jezus is opgestaan!’
Benieuwd liep ik mee naar de kamer.
Hij wees naar de narcissen in de vaas.
Eén bloem was opengegaan en toonde trots zijn trompetje.
Ik glimlachte ontroerd.
Wat bijzonder, de link die hij legde tussen Pasen en de bloeiende bloem.

Het was een blijde feestzondag.
Toen kwam de maandag.
‘Wat betekent vandaag?’ vroeg hij.
‘Het is nog steeds Pasen,’ vertelden we.
‘Ook vandaag vieren we dat Jezus is opgestaan.’
Hij knikte begrijpend en ging met de lego spelen.

’s Avonds lazen we over Jezus, die zo ineens bij de leerlingen in de kamer stond.
En Thomas kon niet geloven dat Hij het was.
De deur was gewoon dicht!
Hoe dat kon?
Dat vroeg ons ventje niet.
Dat wás gewoon zo.
Jezus kon alles.
‘Toch ben Ik het, Thomas!’ zei Jezus. ‘Kijk, je ziet de plekken nog waar de spijkers zaten. Maar Ik ben opgestaan!’

Ons kleine ventje gaapte.
Hij boog zich over de plaat, met zijn neus bijna op de Bijbel.
Jezus stond bij de leerlingen en toonde zijn handen.
Ja, je zag de plekjes van de spijkers.
Maar gelukkig keek iedereen nu blij, omdat Hij was opgestaan!

Hij gaapte nog eens en oogde een beetje moe.
Hij leunde tegen me aan.
‘Mam?’ vroeg hij met een zucht.
‘Maar… maar wanneer gaat de Here Jezus nu… weer ‘s zitten?’

Grace

Mail:grace@zussenliefde.nl
Praat mee op Facebook Zussenliefde


Deel dit!



Lees ook...

GraceDat wás gewoon zo

Reacties 3

  1. gerda

    weet nog dat onze kleinzoon, toen hij net op school was, voor het eerst het paasverhaal hoorde. Hij vertelde : oma, die spijkers in die handen…
    het was zo diep bij hem binnen gekomen, helemaal onder de indruk
    toen kwam hij eerste paasdag bij ons en liep bij ons in de kamer te dansen en te springen, want: Het is feest, Jezus is niet dood, hij is opgestaan, Hij leeft

    zo mooi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *