hand-83079_1280

Als je (niet) gescheiden bent

Grace Grace 16 Reacties

hand-83079_1280
Lieve zussen,

Meerdere keren heb ik mailtjes gekregen van zussen die een scheiding achter de rug hebben.
Hun persoonlijke situaties verschilden van elkaar, maar toch viel mij op dat ze allemaal dezelfde pijnpunten noemden.
Nee, ze hadden het niet over hun ex-partner, maar over de houding van de ‘buitenwereld’, de houding van hun ‘zussen’.
Het is verdrietig om te lezen hoe eenzaam onze gescheiden zussen zich kunnen voelen, juist in de kring van hun kerk of gemeente.
Dit is voor hen een extra last, naast alle narigheid die een scheiding al met zich meebrengt.
Maar volgens mij is het een pijn, die grotendeels voorkomen kan worden, als
niét-gescheiden zussen van die pijn zouden weten.

  • ‘Scheiden mag niet van God’, wordt er gezegd.
    Dat klopt. God wil geen echtbreuk, net zomin als Hij niet wil dat we vloeken, kwetsen, roddelen, liegen of jaloers zijn.
    God heeft een hekel aan al deze zonden die de schepping kapot maken.
    Maar… ondertussen gebeurt het wél. De gebrokenheid is niet meer uit dit aardse leven te bannen.
    Wij kwetsen elkaar, we roddelen, we liegen, we… scheiden.
    ‘Waarom denken de mensen dat ik vind dat scheiden wél mag van God?’ schrijft een gescheiden zus. ‘Ik ben het er roerend mee eens dat God dit niet wil!’
  • Het gebeurt regelmatig dat een zus die niet scheiden wil, tóch degene is die de scheiding aanvraagt.
    ‘Zij wil scheiden,’ wordt er afkeurend gezegd. ‘Zij heeft de handdoek in de ring gegooid. Hij wilde niet, hoor.’
    Beseffen we genoeg hoe zwaar het is als je iets moet doen wat je niet wilt doen?
    ‘Ik wil het niet, omdat God het niet wil, omdat ik nooit met die intentie aan mijn huwelijk ben begonnen!‘ zegt een zus.
    Maar soms gebeurt het dat iemand niet anders kán dan scheiden…
    Bijvoorbeeld uit verantwoordelijkheid voor het welzijn en de veiligheid van de kinderen.
    Stel dat een man gevaarlijk of dreigend gedrag vertoont en zijn gezin meesleept in een neerwaartse spiraal van ellende?
    Dan kan een zus voor een vreselijk dilemma worden geplaatst.
    Bij haar man blijven vanwege haar ja-woord, óf met haar kinderen uit een destructieve situatie stappen.
    Hoe begrijpelijk is het, dat zij voor het laatste kiest. Want kinderen zijn kwetsbaar en machteloos…
    Wat is het bitter als jij de schuld krijgt van de scheiding, omdat jij de scheidingspapieren hebt aangevraagd.   ring-870288_1280
  • Wat zich binnen een huwelijk afspeelt is voor een buitenstaander amper te begrijpen. Hoe kun je oordelen over een proces dat vaak al jaren gaande is? Verkeerde patronen hebben zich in een huwelijk genesteld en voor een ontwikkeling in de verkeerde richting gezorgd.
    ‘Een scheiding’ bestaat voor een buitenstaander uit het ontbinden van het huwelijk. Maar van mijn gescheiden zussen leerde ik dat de scheiding in werkelijkheid al veel eerder ingezet werd…
    Het begon toen er respectloos en onverantwoordelijk gedrag plaatsvond binnen de relatie, toen er werd gemanipuleerd, geïntimideerd en gekleineerd. De scheiding ontwikkelde zich toen verslavingen een rol gingen spelen, toen er beslissingen werden genomen zonder samen te overleggen, beslissingen die vergaande gevolgen hadden voor het hele gezin. De scheiding was er al toen het huwelijk bepaald werd door verwaarlozing, minachting en onverschilligheid.
    ‘Het is zo verdrietig dat men denkt dat ik wilde scheiden. Terwijl mijn ex-man al veel eerder de scheiding heeft ingezet door zijn manier van leven…,’ mailde een zus.
  • ‘Maar… dan ga je toch scheiden van tafel-en-bed?’ wordt er geadviseerd. ‘Dan blijf je getrouwd en leef je gescheiden…’
    Vaak wordt vergeten dat sommige zussen genoodzaakt zijn om alle banden met hun partner te verbreken. Een scheiding van tafel-en-bed is bijvoorbeeld bijna onmogelijk als de man het gezin meezuigt in een financiële chaos.
    ‘Hoe kan ik mijn kinderen stabiliteit bieden en mijn gezin op het spoor houden, als ik mede-verantwoordelijk word gehouden voor de wanbetalingen en schulden van mijn man?’ zegt een zus. ‘Als ik wil opklimmen uit het dal, moet ik me van hem losmaken.’

 

Treffend vond ik dat al deze zussen zich mede-verantwoordelijk voelden voor de breuk in hun huwelijk.
‘Ik heb verkeerde keuzes gemaakt; ik ben te snel met hem in zee gegaan; ik heb niet geluisterd naar de waarschuwingen van mijn ouders; ik heb hem de gelegenheid gegeven om te doen wat hij heeft gedaan…’
Maar bewonderenswaardig is hun moed, hun schuldbesef, zelfkennis, vechtlust en verantwoordelijkheidsgevoel. Zij weten dat er vergeving is bij God. Net zoals er vergeving is voor ons als we roddelen, elkaar kwetsen, liegen of jaloers zijn.
Met de scherven van hun leven in de hand staan ze op, om zich een weg omhoog te worstelen.
Om van dit gebroken leven te maken, wat ervan te maken is.
Om ondanks een onuitwisbaar verleden, tóch een nieuwe start te maken.

Deze zussen hebben onze steun en liefde nodig.
Net zoals wij die op onze beurt ooit nodig zullen hebben.

Liefs van Grace

grace@zussenliefde.nl
Praat mee op Facebook Zussenliefde


Deel dit!



Lees ook...

GraceAls je (niet) gescheiden bent

Reacties 16

  1. Mermaid

    Ik lees nu pas dit artikel…wat een bemoediging en wat een herkenning! Hulpverlening zette mij onder druk bij hem weg te gaan, mijn verantwoordelijkheid als moeder te nemen omdat de gezinssituatie totaal niet goed was voor mijn zoon en mij (dat erken ik nu, toen twijfelde ik daar aan). Toen de strijd om onze zoon (en uiteraard de onbelangrijke rest) …vader heeft gewonnen met hulp van de Raad voor de Kinderbescherming. Mijn zoon woont bij vader en diens nieuwe vriendin. Zij zorgt voor hem, een wildvreemde vrouw. Het blijft onverteerbaar. Ten hemel schreiend, zoals iemand verbouwereerd uitdrukte. Ik loop nog steeds bij een psycholoog om weer vat op mijn leven te krijgen, dit gaat me niet bepaald in mijn koude kleren zitten. Mijn vertrouwen is weg, mijn geloof is op losse schroeven komen te staan, ik ben slechts een schim van de persoon die ik ook was. Teruggetrokken, voel mezelf een vreselijk fout en slecht als moeder en mens. De psycholoog (en vele anderen) zegt mij dat andere vrouwen dit nooit overkomen zou zijn, dat ik gewoon te zacht ben (geweest) en dat mijn ex mij al jaren heeft misbruikt en mij op een laffe manier laat boeten via mijn zwakke plek: mijn kind. Het is zo ongelooflijk pijnlijk….Ik kan er vaak geen weg mee….waarom liet God dit toe? Ik voelde me als die ene vrouw voor Salomo, die zei: geef haar het kind! Om haar eigen kind te sparen, moest ze haar eigen kind weggeven. Dat moest ik ook, mijn kind weggeven aan een andere vrouw en aan een vader die respectloos met zijn medemensen omgaat.

    Zalig zijn de zachtmoedigen…… ik voel me gestraft om wie en hoe ik was.

    1. Martha van Dam

      Lieve zus, wat een (terecht)verdriet en vertwijfeling! Ik zou veel kunnen zeggen hierover, maar op dit moment zou ik je willen adviseren het boek: “Het verdwenen zelf” van Irene Koops te bestellen.
      Wat je nodig hebt op dit moment, is heel basaal: (h)erkenning!

      Dit boek is niet een christelijk boek; het is een boek wat jou woorden, en daarmee zelfbegrip kan geven.

      Dan heb ik nog een advies, uit de grond van mijn hart: Je kent vast het verhaal van Job. Waarschijnlijk zullen mensen en jijzelf denken: Dat was nog veel erger……, maar die weegschaal kent God niet! Lees en kauw het als je kunt, maar neem er deze les tenminste uit:
      1 Het significante verschil tussen Job en zijn vrouw. De ene kermt het uit tenslotte naar God toe en de ander is hard sarcastisch (op zijn zachtst gezegd) geworden en klaagt met de rug naar God toe, van Hem af. Neem een voorbeeld aan Job.
      Hij zegt, nadat hij zelfs zo ver is gekomen dat hij voor zijn vrienden kon bidden: “Tot nu toe kende is God slecht op afstand; nu ken ik Hem van dichtbij..”
      2 Als je goed leest, zie je dat het de “vrienden” zijn die Job steeds verder de put in drijven. Het is goed om jezelf te toetsen. Er hoeven niet alleen `”zoete” woorden tegen je gezegd te worden; daar schiet je niets mee op. Maar voor alles is een tijd…..en nu heb je vooral ook behoefte aan begrip, troost en bemoediging. Je zult, als je goed leest zien dat er een vriend bijkomt…….God Zelf! Hij bemoedigd en spreekt recht tegen Job. Zo wil Hij voor jou ook recht spreken.
      3 Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Voor ons is dit vaak onverteerbaar en tenminste onbegrijpelijk. Ik blijf het duizelingwekkend vinden, wat Job en zijn vrouw overkwam. Hetzelfde geldt voor vele mensen die ik ken, en ook mijn eigen leven is doorklieft van vraagtekens.
      Toch is God daarom God. Als Hij voor ons te begrijpen zou zijn, was Hij al niet meer de Almachtige Levende God. Hij blijft altijd een maat groter dan wij; wees daar dankbaar voor. Alles in je zal zich verzetten hiertegen, maar wees er voor beducht dat de intentie van je hart daar niet in mee gaat.
      Je verliest dan nog veel meer dan je al kwijt bent. Blijf in Zijn waarheid!

      Ik wens je zo de troost en bemoediging toe, die Hij (door mensen heen) jou wil geven, omdat jouw verdriet, om het onrecht en de liefdeloosheid, Zijn verdriet is.

      Liefs, Martha

  2. Ellen

    Heel herkenbaar, ook voor mij als kind van gescheiden ouders. Iedereen oordeelt (roddelt!), maar dat schijnt minder erg te zijn dan scheiden.

    1. Post
      Author
  3. Pieternel

    Lieve Grace, prachtig zoals je het verdriet en de pijn hebt verwoord in je overdenking! Mijn lieve vriendin heeft dit ook allemaal meegemaakt. Zelf werd ik al jong weduwe, maar zij werd bedrogen door haar man, vele jaren en ze wist het niet! Toen het uitkwam wilde ze hem vergeven maar hij ging ermee door en toen zijn ze gescheiden. Het is net als bij mij, een groot rouwproces! En idd als ze zegt dat ze gescheiden is, is de reactie van sommige mensen heel anders dan als ik zeg dat ik weduwe ben! Heel verdrietig voor alle zussen die erop aangekeken worden, terwijl bij onze Vader in de hemel alle zonden even zwaar wegen! En Hij vergeeft zonder aanzien des persoons als we onze zonden oprecht belijden. Laten we ons hart en huis open zetten voor hen die zich veroordeeld voelen zodat we hen kunnen troosten

    1. Post
      Author
      Grace

      Dank je, Pieternel! Of het nu door een scheiding komt of door de dood, het is allebei een pijnlijk verlies. En daarna komt het rouwproces en het verdriet om wat je had kúnnen hebben en voor altijd onmogelijk is geworden…
      Goed dat je dit noemt: gescheiden zussen gaan een rouwproces door, waarin ze steun nodig hebben. Nét zo goed als een weduwe…
      Veel sterkte voor jou en je vriendin!
      Liefs van Grace

    2. willemien

      ook ik ervaar dat de reactie naar weduwen heel anders is dan als je gescheiden bent ook ik ervaar dat maar de vraag is dan wat doe ik er aan en hoe ga ik hier mee om want dat vind ik heel moeilijk

  4. Emmy

    Dank je wel Grace voor dit schrijven, het is zo herkenbaar!
    Het kost heel veel jaren van strijd en gebed voordat je de stap neemt om te scheiden.
    Iets wat je totaal niet wilt!

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  5. Liesbeth Spoelma

    Beste Grace,
    Ontzettend bedankt voor wat je hierboven geschreven hebt. Ik kan alleen maar “amen!” zeggen. Een scheiding is vreselijk. Ik zit zelf middenin die ellende. Wat een gebrokenheid….
    Gods zegen in het bemoedigen en opbouwen van je zussen in de Heer.

    1. Post
      Author
      Grace

      Sterkte, Liesbeth, in deze verdrietige situatie… Ik wens je moed en wijsheid toe.
      En dank je wel voor je hartelijke woorden! Liefs van Grace

  6. Nelie Pranger

    Echtbreuk,Scheiding,Zorgen voor elkaar zijn de woorden die Alles al samenvatten wat deze zussen én broeders nodig hebben!Vaak is geestelijke mishandeling nog erger dan lichamelijke.

    1. Post
      Author

Laat een reactie achter bij Cisca Ramakers Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *