silhouette-710420_1280

In het donker

Grace Geloof 11 Reacties

silhouette-710420_1280Bijbelgedeelte: Psalm 88
‘Mijn vrienden hebt u van mij vervreemd, mijn enige metgezel is de duisternis.’ (vers 19)

 

 

 

Lieve zussen,

Wie kan begrijpen hoe het voelt om depressief te zijn?
Anderen snappen niet hoe het is om elke dag wakker te worden in duisternis.
Niemand weet hoe moeilijk het is om te vechten tegen een verlammende somberheid.

En dat is precies wat je zo eenzaam maakt.
Psalm 88 heeft gelijk: ‘Mijn enige metgezel is de duisternis…’
Je vrienden lijken een totaal ander leven te leiden.
Ze lijken wel supermensen.
Ze staan vroeg op en gaan aan het werk.
Ze fietsen, winkelen, lachen en spreken gezellige dingen met elkaar af.
Hoe doen ze dat?
Jij weet niet hoe je de dag moet doorkomen.

En het ergste is… dat God aan de kant van de supermensen lijkt te staan.
Het lijkt alsof Hij hén zegent met blijdschap en energie.
Terwijl God jou vergeten lijkt te zijn.
Ja, je kunt je wel vinden in psalm 88:

Ik word door rampen bezocht…
Mijn ogen zijn dof van ellende…
Ik lijk wel een dode aan wie U niet langer denkt…
Ik ben ingesloten en zie geen uitweg meer…

Ja, vooral dat laatste.
Ingesloten, zo voel je je.
Ingesloten door onmacht en duisternis.
En inderdaad, een uitweg zie je niet.
Anderen komen met allerlei adviezen: medicatie, therapie, naar buiten gaan…
Maar ze hebben gemakkelijk praten.
Ze begrijpen er niets van.

Er zijn zussen die zich dagelijks herkennen in de sfeer van psalm 88.
Psychische moeiten kunnen zo’n eenzaamheid veroorzaken!
Opmerkelijk is dat er in deze psalm geen enkele troostende zin te vinden is.
Nergens wijst de psalm naar de andere kant van het leven: de mooie, vrolijke kant.
En dat is precies wat een depressie met je doet.
Mooie en vrolijke dingen lijken er niet te zijn.

Toch kan deze psalm je bemoedigen.
Want hoewel de schrijver het gevoel heeft dat God tégen hem is, blijft hij God om hulp roepen.

‘… ik roep u aan, HEER, elke dag, en strek mijn handen naar u uit.’ (vers 10)

Dat mag jij ook doen, in je somberheid, in je eenzaamheid.
Als je geen uitweg ziet, mag je je handen uitstrekken naar de Enige die je werkelijk begrijpt.

‘Daarom roep ik U om hulp, HEER, elke morgen nader ik U met mijn gebed.’ (vers 14)

Dat is het beste wat je kunt doen. Elke morgen.

Liefs van Grace

Mail: grace@zussenliefde.nl
Praat mee op Facebook Zussenliefde
Instagram @zussenliefde.nl

Ren voor haar leven


Deel dit!



Lees ook...

GraceIn het donker

Reacties 11

  1. Nelie

    Wat ’n herkenning in deze woorden van Grace en van de andere zussen! Vorige week zat ik daar weer in en -na intensief gebed- ging het donkere gordijn weer omhoog.Abba is óok in de duisternis bij je! En hoort je hulpgeroep, En o,wat hebben we elkaar nodig in zo’n periode!!!!Maar met Hem zijn we méér dan overwinnaar!Veel liefs vanaf ’n zonnig.koud Texel;

  2. Gerry.

    Ik mag mijzelf een Gezegend mens noemen.
    Daarom bid ik voor al de zussen die wel in het donker leven.
    God wil U hen nabij zijn in deze strijd.

    Ze kunnen zich door hun gebrek
    slechts met veel pijn bewegen.
    Ze gaan met droefenissen voort
    en alles loopt hen tegen.
    Je ziet de lach op hun gelaat,
    maar hoort niet alle vragen
    om de eens opgelegde last,
    die loodzwaar drukt, te dragen.

    We gaan er dikwijls aan voorbij,
    vervuld van eigen zorgen.
    Het kaartje met een sterkte wens
    verschuiven wij naar morgen.
    We jagen en we jachten maar
    door allerhande zaken,
    die niet de zin van ons bestaan,
    het juiste kernpunt raken.

    Waarom niet even stil gestaan,
    de armen uitgestoken
    naar hen die in de woeste strijd
    vernield zijn en gebroken.
    God vraagt een daad van jouw en mij.
    Wij mogen die verrichten.
    Misschien zal iemand binnenkort
    de zorg van ons verlichten!.

  3. Dien.

    Dat is inderdaad een vertroosting als andere mensen biddend om je heen staan.Psalm 121 is voor mijn een tekst om aan vast te houden. En Grace bedankt dat je dit geschreven heb.Gezegende dag allemaal.

  4. Nicolien

    Ik heb deze periodes ook gehad. Wat mij altijd troost gaf, was psalm 139. Zelfs als ik niet kon bidden, als het een grote chaos was in mijn hoofd was het zo bijzonder dat God precies wist wat er in mij om ging. Wat mij ook heeft geholpen en wat ik echt wil aanraden aan zussen die op dit moment worstelen met depressieve gedachten: ik liet zussen voor me bidden. Dat gaf zoveel kracht en heeft mij er doorheen geholpen. Als je zelf niet kan bidden, schakel dan anderen in.

    Ik zal vandaag ook bidden voor degenen die zich in deze blog herkennen. Dat je, in alle ellende Jezus zal ervaren!

    1. Anneke

      Ja daar heb ik me ook aan vast gehouden! Hij kent me helemaal en kent van verre mijn gedachten….. En gaandeweg werd het me ook duidelijk dat Hij me liefheeft zoals ik ben. Wonderlijk en bijzonder. Zo mag ik nu elke dag me aan Zijn hand vasthouden, en dat is het beste wat ik kon doen.

  5. Annelies

    Herkenbaar uit het verleden. Nu mag ik als kind van God mij gezegend voelen. Elke dag geeft Hij mij kracht. Wat hebben we een groot God!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *